Refik Halit Karay, Bolu Mudurnu’dan İstanbul’a göçen Karakayış ailesinden Maliye Başveznedarı Mehmed Halit Bey’in oğlu olarak 15 Mart 1888’de İstanbul’da doğdu. Galatasaray Sultanisi’nde ve Hukuk Mektebi’nde okudu. Maliye Nezareti’nde (Hazine ve Maliye Bakanlığı) memur olarak çalıştı.
Yazıları yüzünden ilk önce Sinop’a, daha sonra Çorum, Ankara ve Bilecik’e sürgün olarak gönderildi. İstanbul’a dönünce bir süre Türkçe öğretmenliği yaptı. PTT (Posta ve Telgraf Teşkilatı) Genel Müdürlüğü’ne getirildi. Bu sırada Hürriyet ve İtilaf Fırkası’na üye oldu ve İstiklal Savaşı aleyhine yazdığı yazılarından ötürü vatan hainliği suçuyla yüzellilikler listesine girerek Beyrut ve Halep’te sürgün hayatı yaşadı.
Refik Halit Karay, 18 Temmuz 1965’te İstanbul’da hayatını kaybetmiştir.
İstanbul’un Bir Yüzü (1920), Ay Peşinde (1922),Yezidin Kızı (1939),Çete (1940)
Sürgün (1941), Anahtar (1949), Bu Bizim Hayatımız (1950), Nilgün (1950-1952)
Yeraltında Dünya Var (1953),Dişi Örümcek (1953),Bugünün Saraylısı (1954), İki Bin Yılın Sevgilisi (1954), İki Cisimli Kadın (1955), Kadınlar Tekkesi (1956), 1965), Yerini Karlı Dağdaki Ateş, (1956), Dört Yapraklı Yonca (1957), Sonuncu Kadeh (Seven Fidan (1977), Ekmek Elden Su Gölden (1980)
Ayın On Dördü (1980)Yüzen Bahçe (1981).
Kanije Müdafaası (1909).
