Cesim Tahincioglu: “NECDET EVLİYAGİL”

Necdet Evliyagil, 2 Nisan 1992’de Ankara’da vefat etti. Türk şair, siyasetçi ve gazetecidir.

Necdet Evliyagil, 1927 yılında İstanbul’da doğdu. İstanbul Erkek Lisesini ve İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesini (1950) bitirdi.

1945 yılında lise öğrencisiyken gazeteciliğe başladı. Son Posta, Yeni Sabah, Cumhuriyet gazetelerinde çalıştı. İleriki yıllarda bu mesleğin şeref kartı sahibi oldu. 1950-1960 yılları arasında Behçet Kemal Çağlar ile on yıl boyunca İstanbul radyosunda “Şiir Saatleri” ve “Şiir Sohbetleri” programlarını sundu.

Yedek Subaylığını İstanbul Temsil Bürosu’nda yaptı. 1953 yılında ağabeyi Şevket Evliyagil’le Ajans Türk Gazetecilik ve Matbaacılık Sanayii’ni kurdu. Ajans Türk dergisinin uzun yıllar sorumlu müdürlüğü ve başyazarlığını yaptı.

1967’den 1972 yılına dek Türkiye Turizm Merkezi’nin genel sekreterlik görevini yürüttü.

1973-77 döneminde Ankara Milletvekilliği yaptı. Avrupa Konseyi üyeliğine seçildi. 1961 yılından itibaren Yugoslavya’nın Struga kentinde düzenlenen “Struga geceleri şiir şöleni”ne birkaç kez katıldı. TRT televizyonunda „Şiir Dünyası“ programını hazırlayıp sundu.

İlk şiirleri lise öğrencisiyken, 1945 yılında yayımlandı. 1960 yılından itibaren düşüncenin şiirini yazma çabası içinde, duyduklarını değil düşündüklerini dile getirdi. Eski Yalı adındaki kitabında eski yalıları, yaşlı balıkçıları, mavi gökyüzünü, yağmur kokan rüzgârı, mevsimleri, bahçeleri, çiçekleriyle İstanbul‘u anlattı.

1972’de yayımladığı Yaşantı ve 1973’te çıkardığı Düş ve Gerçek’teki şiirlerinde insanı ve insanları ele aldı. İnsanlığın alın yazısı olan özgürlüğü kutsadı, kavgayı yerdi, barışı ululadı. 1979’da yayınladığı Çocukların Görkemli Düşü ve Acı Gülüşü’ndeki şiirlerle şiirin en gür damarına, en berrak, en ölümsüz kaynağına, hümanizmaya eğildi. Böylece Evliyagil’in şiiri İstanbul doğasından ya da doğadan insana, insandan insanlık idealine uzanan yolun izleyicisi oldu.

ESERLERİ:

ŞİİR: Eski Yalı (1955), Duyabildiğine (1960), Yaşantı (1972), Düş ve Gerçek (1973), Altınkum Vapuru (1975), Çocukların Görkemli Düşü ve Acı Gülüşü (1979), İstanbul Düşü (şiirlerinden seçmeler, 1982), İstanbul Bulutu (1987).

İNCELEME: Edebî Mektepler, Edebî Cereyanlar (1949), Anlamsız Şiir (1961), Divan Şiiri, Nükleer Silahlardan da Büyük Kuvvet, Aile Planlaması (uzak doğu notları), Şiirde Lirizm ve Realizm, Çankaya, Atatürk ve Anıtkabir.

TANITIM: Edebî Konuşmalar (1958).

ANTOLOJİ: Aşk İçin Söylenenler (1948), Divan Şiirinden Seçmeler (1958), Türk Şiiri Antolojisi (1958), Ajans-Türk Şiir Antolojisi (B. K. Çağlar ile, 1959), Türk ve Dünya Edebiyatında Aşk, Dünya Şiirinden Seçmeler (iki cilt), Türk ve Dünya Şiiri (on cilt), Seçme Şiirler Antolojisi.

HAKKINDA: Feyzi Halıcı / Parlamenter Şairler (1990), Türkiye Büyük Millet Meclisi Albümü 1920-1991 (1994), İsmail Ali Sarar / Cumhuriyet Dönemi Şiirimiz Üzerine Konuşmalar / 1923 – 1997 (1997), Şükran Kurdakul / Şairler ve Yazarlar Sözlüğü (6. bas. 1999), Abdullah Ercan / 14. Yüzyıldan Günümüze Çorumlu Şairler (1999), TBE Ansiklopedisi (2001), Mehmet Nuri Yardım / Yazar Olacak Çocuklar (2004), Mehmet Atilla Maraş / Şair Milletvekilleri 1 – 22. Dönem 1920-2005 (2005).

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir